Trekking down to bombed out airport

I hope you are well. Elselien has just returned to Rotterdam from our Service trek and has written this piece in Dutch, as her final email, I was wondering if you might be so kind as to publish it on the service trek site, as we have a lot of Dutch readers. Thanks very much and we are extremely grateful for your assistance:

Na de geweldige ervaring in Nirmalidanda en de hartverwarmende afscheidsceremonie, gingen we behangen met bloemenkransen op weg naar de laatste tussenstop voor ons vertrekpunt Bojpur. Lange tijd bleef onduidelijk naar welk dorp we het beste konden gaan en welk pad we dan moesten volgen. We hadden al 300m afgedaald, vervolgens 1200m geklommen, een Dhal Bhat voor lunch gehad en de zoveelste bergkam overgestoken, toen eindelijk duidelijk werd dat we op weg waren naar het dorpje Annapurna, vanwaar het nog vijf uur naar Bojpur zou zijn. Omstreeks 16uur zagen we vanaf ons hoger gelegen pad duidelijk de rode Maoistische vlag in Annapurna wapperen. Enkele minuten later passeerden we een vijftal opgeblazen en uitgebrande huizen, beklad met verse Maoistische leuzen, vele verlaten en dichtgetimmerde huizen en winkeltjes en werden we begroet door een net iets te 'aardige' groep jonge mannen in beschonken toestand. Ze probeerden ons over te halen die nacht in de (door het Tihar festival) lege school te verblijven en dan financieel bij te dragen aan een nieuw dak. De prijs die ze vroegen was on Nepalees hoog en de hele situatie kwan nogal drijgend op ons over, vooral de sirdar Jangbu was argwanend en besloot verder te lopen op zoek naar een betere overnachtingsplek. Zo'n 45 min.later en een paar honderd meter lager, konden we onze tenten opzetten bij een vriendelijk familie in de tuin. 's Avonds leek er niets aan de hand, maar toen we de volgende morgen opstonden, zaten dezelfde 'te vriendelijke' mannen al te wachten! Wederom vroegen ze geld voor de school, maar wij hebben vriendelijk uit proberen te leggen dat we al een ander dorp in Nepal helpen en dat niet overal kunnen doen. De sherpa's waren verdacht vroeg klaar en snel zijn we op pad gegaan voor de laatste etappe naar Bojpur. Heel vervelend om te zien dat de 'te vriendelijke' mannen achterbleven bij de familie waar we zo gastvrij mochten kamperen. Geen twijfel mogelijk dat zij na ons vertrek minstens de helft van het net aan ons verdiende geld moeten afstaan aan deze vermoedelijk Maoisten. Na de laatste drie bergkammen en ongeveer vijf uur lopen, kwamen we aan bij de militaire checkpost aan de rand van Bojpur. Na een beleefd Namastee en het beantwoorden van de standaard vragen (waar komen jullie vandaan, wat komen jullie hier doen en welke nationaliteit hebben jullie?) mochten we doorlopen en vonden het enige beschikbare 'Hotel' in het dorp. Van enige hygiene hadden ze daar niet gehoord, maar op zo'n laatste avond kan je een hoop hebben en de zoveelste Dhal Bhat smaakte eigenlijk best goed. Na een onrustige nacht vol blaffende honden, kraaiende hanen en om 04uur wakker wordende Nepalezen, zijn we vroeg naar het vliegveld gelopen in de hoop een chartervlucht terug naar Kathmandu te kunnen krijgen. Na 5 uur wachten naast de opgeblazen verkeerstoren op het vleigveld, kon Daniel met de sateliettelefoon contact maken met onze agent in Kathmandu en kwam het onrustende bericht. Alle vliegtuigen vlogen op Lukhla (in de druk bezochte Kumbu Vallei) en dus was er geen over om naar Bojpur te komen. Er zou al iets anders onderweg zijn?! Helaas voor de sherpa's was dat een 4 persoons helikopter, wat betekende dat de drie quiries (blanken) en de sirdar Jangbu mee konden vliegen, maar de rest van de sherpa's nog twee dagen lopen en een dag in de bus voor de boeg hadden. Daniel, John, Jangbu en ik zijn ingestapt voor een te gekke vlucht van een uur, over Nirmalidanda terug naar Kathmandu. De piloot was zelfs zo aardig om als groet een rondje laag boven Nirmalidanda te cirkelen. We konden de dorpelingen uit hun huizen zien rennen en naar ons zwaaien! Ze moeten vast geweten hebben wie dat waren... En na een geweldige tocht van twee weken door afgelegen Nepal, zaten we 's avonds na 28? Dhal Bhats heerlijk te smullen van een Italiaanse pizza! Nu de service trek teneinde is en ik met eigen ogen gezien heb hoe afwezig of karig de gezondheids- en onderwijssituatie in de afgelegen dorpen van Nepal is, zou ik graag meer bijdragen aan de ontwikkeling daarvan. De Mount Everest Foundation voor Sustainable Development of Nepal and Tibet is een non-profit organisatie met naar mijn idee de juiste aanpak. Door bijvoorbeeld jonge, gemotiveerde dorpelingen te zoeken, in Kathmandu op te lijden en dan in hun eigen dorp te laten werken, wordt voorkomen dat leraren of gezonheidswerkers na hun ontvangen salaris het dorp verlaten en vertrekken naar Kathmandu. Door de betrokkenheid bij hun dorp en de sociale banden die de gezondheidswerkers in Patale hebben is de kans groot dat zij de komende jaren aldaar hun functie zullen blijven vervullen. Ze zijn juist erg trots op hun goede baan en door hun bekendheid is voor dorpelingen de drempel om op consult te komen mooi laag. Graag zou ik op velerlei manieren geld inzamelen voor dit mooie en zo tastbare doel. Begin volgend jaar ben ik in februari in Nederland en Belgie beschikbaar voor bijvoorbeeld het geven van een diapresentatie. Deze zou over de afgelopen servicetrek kunnen gaan, eventueel gecombineerd met een van mijn eerdere trekkings (Manaslu circuit of Everest Basecamp trek zowel aan de Tibetaanse als aan de Nepalese kant) of de recente beklimming van Ama Dablam, 6856m. Mocht u geinteresseerd zijn in een diapresentatie en/of willen brainstormen over andere mogelijkheden, neem dan gerust contact met

me op.   Expeditie- en service trek leider Daniel Mazur (USA) is eveneens in de tweede helft van februari volgend jaar beschikbaar voor diapresentaties, eventueel vergezeld door ms. Pemba Dolma Sherpa (eerste Nepalese vrouw op de top van Everest). Graag tot ziens! Voor nu heel erg bedankt voor uw belangstelling! Elselien te Hennepe.

Jangbu, Elselien, and John in chopper.

Back To Service Trek 2004